01-05-09

Internetcensuur in België: providers in dienst van justitie


Parys.waarom-stefaan-de-clerck-minister-van-justitie-werd_7_235x280WimRoggeman1424039



Hoe de Belgische internetcensuur tot stand kwam

Toen 'Stopkinderporno' aankondigde dat het ook Belgische veroordeelde pedofielen op het internet zou plaatsen, stond half België op zijn kop. Privacycommissie-voorzitter Debeuckelaere, justitieminister De Clerck (CD&V), Child-Focus-voorzitter Dirk Depover, een paar veroordeelde pedofielen en zelfs een onbekende CD&V-burgemeester die voor de verkiezingen nog gauw wat stemmen mocht binnenrijven, kregen bij Het Nieuwsblad allemaal een podiumpje om hun hypocriete bezorgdheid te uiten. Want 'hypocrisie' is hier het juiste woord.

--------

Het Nieuwsblad

Het Nieuwsblad (VUM - Corelio mediagroep) was de krant die de roddels over anti-kinderpornoactivist Marcel Vervloesem verspreidde nadat deze met de Werkgroep Morkhoven de kinderpornozaak Zandvoort met haar bijna 90.000 gefolterde en misbruikte slachtoffertjes (waaronder ook baby's) wereldwijd bekend wist te maken. Jarenlang werd Marcel Vervloesem door de kranten van de Corelio mediagroep (De Standaard, Het Volk, De Gentenaar, Het Nieuwsblad), zonder enige schroom als 'kindermisbruiker', 'zelfverklaarde kinderpornojager' en 'geesteszieke' aan de schandpaal genageld. Over de 'privacy' van Marcel Vervloesem werd met geen woord gesproken. Toen Marcel Vervloesem, na het 11 jaren durende proces waarbij hij door de media schuldig werd geacht, voor de rechter van het hof van beroep te Antwerpen moest verschijnen, achtte advocaat-generaal Marc Tack de 'feiten' (terwijl er geen feiten waren) bewezen. Hij eiste de 'zwaarst mogelijke straf' voor Marcel Vervloesem terwijl deze voor de roddels van 1998 bij gebrek aan bewijs en wegens verjaring werd vrijgesproken. Tack noemde de kinderpornozaak Zandvoort zelfs een 'zeepbel' en dacht zich dit te kunnen permiteren omdat deze zaak gedurende 11 jaren lang door kranten als Het Nieuwsblad werd doodgezwegen. Hij had helaas de pech dat, kort na zijn uitspraak, de Hoge Raad voor de Justitie schriftelijk bevestigde dat de 7 kinderporno-cd-roms Zandvoort die de Werkgroep Morkhoven in 1998 aan de Koning had laten bezorgen die ze op zijn beurt via de toenmalige justitieminister Tony Van Parys (CD&V) 'voor onderzoek' aan procureur-generaal Christine Dekkers van het hof van beroep te Antwerpen liet overmaken, inderdaad verdwenen waren. Maar kom, dat was geen probleem. De pers, waaronder Het Nieuwsblad, zweeg deze zaak natuurlijk opnieuw dood en Marcel Vervloesem kon zonder problemen tot 4 jaar effectieve gevangenisstraf veroordeeld worden.

Justitieminister De Clerck

Justitieminister De Clerck verklaarde in 1998 op een zalvende manier tegenover het Algemeen Dagblad (terwijl hij de Werkgroep Morkhoven in 1996 scherp veroordeelde) dat men 'de ogen had gesloten' en dat de Werkgroep Morkhoven inderdaad over 'belangrijke informatie' beschikte. Hij noemde de Werkgroep Morkhoven in 'zekere zin vrijbuiters' maar vond het anderzijds normaal dat burgerinitiatieven zoals de Werkgroep Morkhoven het recht in eigen handen dreigden te nemen als justitie haar werk niet behoorlijk zou doen. De Clerck zei dat men de leden van de Werkgroep Morkhoven 'krediet moest geven zolang zij hun informatie voor onderzoek aan justitie overmaakten'. Een maand later werd Marcel Vervloesem aangeklaagd voor zogenaamde folteringen en verkrachtingen waarvan zijn halfbroer beweerde 20 jaar voordien het slachtoffer te zijn geweest. Justitie nam de beschuldigingen doodserieus nadat de kranten van de Corelio Mediagroep en de commerciële zender VTM er de nodige heisa rond gemaakt hadden. In tegenstelling tot de tienduizenden foto's in de kinderpornozaak Zandvoort vond zij de opgeklopte verhalen niet 'te oud' om te onderzoeken. Marcel Vervloesem werd zelfs vervolgd voor het 'bezit van kinderporno' terwijl hij met de Werkgroep Morkhoven het kinderpornomateriaal Zandvoort, onder het oog van de camera's van het Nederlandse actualiteitenprogramma NOVA, aan de gerechtelijke diensten van het gerecht van Turnhout had overgemaakt.
De kinderen (en baby's) in de kinderpornozaak Zandvoort werden nooit geidentificeerd en de kinderpornoproducers, verkrachters en folteraars werden nooit opgespoord en vervolgd. Dat kwam waarschijnlijk omdat hun 'privacy' diende beschermd te worden. Ook de 30 processen-verbaals van zedenfeiten met kinderen en minderjarigen waarin Marcel Vervloesem's halfbroer Victor V. genoemd werd, dienden uit eerbied voor de 'privacy' van Victor V. die het intussen tot voorzitter van de Commissie Veiligheid en Politie van de Stad Herentals geschopt heeft, niet verder onderzocht te worden. Morkhoven-voorzitter Jan Boeykens had in oktober 2006 een kopie van deze lijst nochthans aan procureur-generaal Christine Dekkers van het hof van beroep te Antwerpen laten overhandigen.

De feiten tonen aan welk geloof men aan de woorden van justitieminister De Clerck moet hechten.
De Clerck die destijds vanwege de onopgehelderde ontsnapping van Marc Dutroux als justitieminister moest opstappen, werd op 30.12.2008 echter opnieuw tot justitieminister benoemd toen zijn partijvriend en voormalige secretaris Jo Van Deurzen tengevolge van de Fortis-affaire moest opstappen.
Sinds zijn aanstelling ontving De Clerck van de Werkgroep Morkhoven reeds verschillende malen het verzoek om de door de Hoge Raad van de Justitie schriftelijk bevestigde verdwijningen van de ontlastende stukken uit het strafdossier van Marcel Vervloesem op het gerecht van Turnhout en van de kinderporno-cd-roms op het hof van beroep te Antwerpen te laten onderzoeken maar de minister onderneemt niets terwijl hij de door Stopkinderporno genoemde pedofielen wel persoonlijk opriep om een klacht in te dienen tegen de publicatie.
De Clerck kreeg ook het verzoek om de vervalsing van het medisch dossier van Marcel Vervloesem door de dienst van de Penitiaire Gezondheidsdienst van zijn ministerie, te laten onderzoeken maar ook daar kwam geen reactie op.
De minister werd tevergeefs geinformeerd omtrent de uitvoeringsbesluiten van de artikels 72 e.v. van de strafuitvoeringswet die, doordat zij door de justitieminister niet getekend worden, geblokkeerd blijven.
Verder werden de werking van de Dienst Individuele Gevallen (DIG) van zijn ministerie dat er 6 maanden over moet doen om een brief te beantwoorden en van de Psycho Sociale Dienst (PSD) van de gevangenis van Brugge die door middel van vertragingsmanoeuvers de wetgeving tracht te omzeilen, in een schrijven aan de minister ter sprake gebracht.
De minister werd constant geinformeerd over de gezondheidstoestand van Marcel Vervloesem die onlangs gedurende drie weken lang opnieuw zijn medicatie kreeg ontzegd terwijl hij een paar maanden geleden een zware hartoperatie onderging (wat ondermeer resulteerde in onregelmatige hartkloppingen en een bloeddruk die op 20 blijft staan).
Voorts werd de minister gevraagd waarom hij constant over de 'overbevolking' in zijn gevangenissen zit te klagen en bij de Nederlandse regering gaat aankloppen om gevangenen in Nederlandse cellen op te sluiten terwijl hij ongeneeslijk zieke gevangenen zoals Marcel Vervloesem (5 operaties op enkele maanden tijd, hartziekte, suikerziekte, kanker, bloedarmoede, vochtopstapeling, nieren die voor 60% werken...) tot hun laatste adem in de gevangenis laat wegteren.
De minister werd erop gewezen dat hij daarmee het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens schendt.

De Clerck die het steeds op een hypocriete en typisch christen-democratische manier over een 'menselijke en rechtvaardige justitie' heeft, liet daarop aan Marcel Vervloesem's advocaat weten dat de 'medische situatie van Marcel Vervloesem verder wordt opgevolgd' en dat hij de Hoge Toezichtsraad (indien die bestaat) zou verzoeken om de 'behandeling van Marcel Vervloesem te laten onderzoeken'.
Een maand later werd er nog altijd niets van deze 'Hoge Toezichtsraad' vernomen.
De Belgische justitie die mogelijks zelf verantwoordelijk is voor de verdwijningen van de dossierstukken en kinderporno-cd-roms in de zaak Vervloesem, heeft nu eenmaal meer sympathie voor een Michel Nihoul (zaak Dutroux) die reeds na enkele maanden om gezondheidsredenen naar huis mocht gaan en een Bart Debie (Vlaams Belang) die, om 'gezondheidsredenen' maar 1 dag van zijn 3 jaar gevangenisstraf moest uitzitten.

Child Focus en ISPA

Wat opvalt is dat Child Focus zich thans zo druk maakt over de 'privacy' en het welzijn van pedofielen terwijl ze niet wakker lag van de bijna 90.000 slachtoffertjes in de kinderpornozaak Zandvoort en over de manier waarop dit dossier in de doofpot werd gestopt. Maar ja, zoals we weten, bestaan er volgens Child Focus dat vooral bedoeld was om het zwaar geschonden imago van België na de zaak Dutrouw wat op te vijzelen, geen kinderpornonetwerken...
Child Focus dat mede verhinderde dat Marcel Vervloesem destijds in de Senaat alwaar hij door senaatsvoorzitster A.M. Lizin maandenlang van tevoren was uitgenodigd, over kinderpornonetwerken kwam spreken omdat een onderzoek 'enkel aan de federale politie en de justitie toekomt', werkt ook al jarenlang samen met de vereniging ISPA, dat de providers overkoepelt. Zij werkten rond bepaalde projecten die kinderen op het Internet moet beschermen, vonden elkaar weer op congressen rond de 'bescherming van minderjarigen' enzoverder ... terwijl Child Focus dus geen belang hechtte aan de slachoffers in de kinderpornozaak Zandvoort.
ISPA op haar beurt heeft al sinds 1999 een samenwerkingscontract met justitie dat door Eric Pieters (die toen voorzitter van ISPA was), door Elio Di Rupo (die toen Vice-Premier en Minister van Telecommunicatie was), en Tony Van Parys (die toen even justitieminister was), werd ondertekend.
Opmerkelijk hierbij is dat Tony Van Parys ook de man was die de verdwenen kinderporno-cd-roms Zandvoort in opdracht van de Koning aan procureur-generaal Christine Dekkers overmaakte en, zoals men weet, waren er rond Elio Di Rupo destijds ernstige beschuldigingen van sexuele omgang met minderjarigen.
Maar ja, dat zal wel toeval zijn...
Het is in ieder geval een feit dat men dank zij ISPA de sites van Stopkinderporno (terwijl er slechts op één site een paar namen van veroordeelde pedofielen voorkwamen) voor de Belgische internetters heeft kunnen blokkeren.

Blijvende vragen

De Werkgroep Morkhoven stelt zich blijvende vragen over de bijna hysterische reacties in België na de bekendmaking van Stop Kinderporno dat zij de namen van veroordeelde pedofielen (waaronder ook Belgische pedofielen) op het internet zou publiceren.

Om de argumenten van Child Focus, justitie en bepaalde journalisten te hernemen:
1) Er bestaat inderdaad een recht op privacy en de privacywet is dus geen slecht idee geweest.
2) Het kan niet dat verdachten en veroordeelde misdadigers aan de schandpaal worden genageld.
3) Veroordeelde misdadigers moeten zich op één of andere manier kunnen reintegreren in onze maatschappij.

Maar toch klopt er iets niet.
Indien men werkelijk oprecht zou geweest zijn, dan had men immers:
1) Ook de privacy van Marcel Vervloesem, senaatsvoorzitster Anne-Marie Lizin, Victor Hissel en van tal van andere personen moeten eerbiedigen.
2) Ook Marcel Vervloesem, Anne-Marie Lizin, Victor Hissel en tal van andere personen niet aan de schandpaal mogen nagelen
3) Ook over de 'reintegratie' van Marcel Vervloesem en tal van andere personen moeten spreken, en dan had men de verdwijningen van de dossierstukken en de kinderporno-cd-roms in de zaak Vervloesem zeker moeten onderzoeken.

Het is dus duidelijk dat hier iets anders aan de hand is en de opgesomde elementen wijzen eerder in de richting van een doofpotpolitiek zoals dat ook inzake de Bende van Nijvel, de moord op André Cools, de zaak Dutroux, de Fortiszaak en in tal van andere zaken het geval was.

Corruptie en internetcensuur

Voor heel wat corrupte magistraten en politici (hier en daar zullen er ook nog wel integere magistraten en politici te vinden zijn) betekent de publicatie van klachten en wantoestanden via het internet een ware bedreiging.
De officiële pers is geen probleem meer want die werd al lang het zwijgen opgelegd.
Vooral politici en magistraten die bij ernstige corruptie of andere criminele zaken betrokken zijn, dringen er op aan dat het internet wordt gecontroleerd en bepaalde stemmen tot zwijgen worden gebracht.
Zoals de strijd tegen 'het terrorisme', biedt de strijd tegen 'het kindermisbruik' (terwijl die niet gestreden wordt) daartoe een uitstekende gelegenheid.

Wim Roggeman, voorzitter van ISPA

Wim Roggeman, voorzitter van ISPA, deed in een interview met Het Laatste Nieuws van 29.4.2009 enkele opmerkelijke uitspraken rond het blokkeren van sites op het internet. Hij liet verstaan dat men al 'maandenlang' aan een project werkt om duizenden websites te blokkeren en dat dit op de Nederlandse website Stopkinderporno werd 'uitgetest'. Roggeman zei dat op de eerste plaats de 'kinderpornosites gestopt moeten worden omdat iederéén het daarover eens is'.

Zijn uitleg klopt echter niet want Stopkinderporno was geen kinderpornosite en, zoals gezegd, blokkeerde men bovendien 3 sites van Stopkinderporno waarop men zelfs geen namen van veroordeelde pedofielen aantrof.

Roggeman's zogezegde bezorgdheid voor inbreuken op 'de vrije meningsuiting zoals in China indien het plots verdergaat', is dan weer uiterst dubbelzinnig omdat hij vindt dat men 'verplicht is om een site te blokkeren als het gerecht daartoe verzoekt'.
Roggeman zwijgt ook wijselijk over het samenwerkingcontract dat ISPA reeds in 1999 met justitie heeft afgesloten en houdt geen rekening met de waarschuwing van Amnesty International dat juist de lakse en toegeeflijke houding van de providers, de vrijheid op het internet aantasten en bedreigen.

Het hek is van de dam

Met de uitspraken van Roggeman is het hek van de dam voor justitie en de genoemde politici in België. Bepaalde kranten vielen gisteren al scherp uit naar de publicatie van een duizendtal bladzijden uit het dossier Dutroux die op het internet waren weer te vinden en waarin 'opnieuw de privacy van pedofielen of verdachten werd geschonden'.
Justitie van haar kant liet weten dat het de bevoegdheden van politieambtenaren in het blokkeren van sites wil uitbreiden. Een anonieme klacht bij de politie (al dan niet afkomstig van justitie zelf) zal dus binnenkort volstaan om een site te sluiten.
Heel wat websites zullen voor het 'grote publiek' afgeschermd worden.

De geruststellende toon in Het Nieuwsblad

In Het Nieuwsblad van 18.4.2009 probeerde Wim Roggeman om de internetters enigszins gerust te stellen:
- 'We werken graag en goed samen met justitie en zijn in gesprek om in bepaalde gevallen daadwerkelijk illegale websites onbereikbaar te maken'.
- 'We staan weigerachtig tegenover een te frequent gebruik van dit soort technieken. Daarom dat we het enkel doen op vraag van het gerecht, in welbepaalde dossiers'.
- 'Tot dusver is een DNS-blocking nog maar enkele keren gebeurd'
- 'Het is nu vooral dringend nodig dat er internationaal afspraken worden gemaakt over wat kan en niet kan op het internet. Want het is duidelijk dat de wetgeving achterop hinkt. Maar die bal nu in het kamp van de internetaanbieders leggen, is volgens ons de wereld op zijn kop zetten'.
- 'Wij zijn en willen niet de politie van het internet worden. Laat dat duidelijk zijn'.

De internetters moeten niet te veel voortgaan op deze geruststellende woorden. Het gaat hier immers niet over een 'paar gevallen' zoals Roggeman beweert maar over een zwarte lijst waarop duizenden sites staan die niet allemaal met kinderporno hebben te maken.

Zoals Roggeman elders toegeeft, is men verplicht om aan ieder verzoek van justitie gevolg te geven. Dat komt door het samenwerkingsprotocol dat ISPA met justitie heeft getekend.

In tegenstelling tot wat Roggeman beweert, werd de DNS-blocking reeds meermaals 'uitgetest' door justitie en het ging hierbij niet om pornosites.

Roggeman spreekt over 'internationale afspraken' terwijl er in België zelfs geen kamerdebat werd gevoerd rond het project van justitie om duizenden sites te blokkeren.

Volgens Roggeman kan een internetter die vindt dat zijn site ten onrechte werd geblokkeerd, via een gerechtelijke procedure in beroep gaan tegen deze beslissing.
In de praktijk zullen er heel wat sites zonder discussie gesloten blijven omdat de beheerder van de site een advocaat moet gaan zoeken om een jarenlange procedureslag te gaan uitvechten met justitie als hij daarvoor tenminste de financiële middelen heeft.

Roggeman zegt dat ISPA 'in geen geval de politie van het internet wil worden'. De manier waarop de sites van Stopkinderporno werden geblokkeerd, bewijst echter dat ISPA een soort gerechtelijke officier in dienst van justitie is geworden.


...
7. Les ISP s'engagent à collaborer avec les services judiciaires, à attendre leurs indications et à s'y conformer. Si le contenu visé est présumé constituer une infraction en matière de pornographie enfantine, dès qu'ils sont informés de la prise en considération du dossier par le point de contact judiciaire central, les ISP s'engagent à bloquer par tous les moyens dont ils peuvent raisonnablement disposer, l'accès au contenu illicite, sauf indication contraire explicite des services judiciaires.
8. L'application du présent protocole de collaboration fait l'objet d'une évaluation régulière par toutes les parties concernées. Tous les trois mois, le point de contact judiciaire central et ISPA adressent un rapport d'activité et d'évaluation relatif à l'application du présent protocole au Ministre ayant les télécommunications dans ses attributions et au Ministre de la Justice. Sur la base de ces rapports, à chacune de ces échéances, une réunion d'évaluation est organisée entre les signataires du présent protocole ou leurs représentants.
9. Les parties signataires du présent protocole s'engagent à en promouvoir les principes au niveau national et international.

Fait à Bruxelles, le 28 mai 1999

Pour ISPA BELGIUM, le Président Eric PIETERS
Le Vice-Premier Ministre et Ministre des Télécommunications, Elio Di RUPO
Le Ministre de la Justice, Tony VAN PARYS

-----

FOTO'S: Tony Van Parys, Wim Roggeman, Elio Di Rupo

Commentaren

Spreekverbod
Nadat Marcel Vervloesem van de Werkgroep Morkhoven gedurende 7 jaar lang door de pers 'schuldig' werd verklaard en hij als een 'pedofiel', 'zelfverklaarde kinderpornojager' en 'geesteszieke' aan de schandpaal werd genageld (iets wat bij echte pedofielen niet mag), veroordeelde de correctionele rechtbank van Turnhout hem tot vijf jaar cel, waarvan drie jaar effectief.

In het vonnis werd hem ook een 'spreekverbod' met de pers opgelegd.

Na deze uitspraak bestormde de pers Marcel Vervloesem met allerlei vragen en werd hij in de meeste kranten nog eens extra aan de schandpaal genageld.

Men kan zich afvragen waarom de Belgische justitie ook Stop Kinderporno een soort spreekverbod oplegde doordat men alle sites (ook diegenen waarop geen namen van veroordeelde pedofielen staan), via de providers, voor de Belgische internetter blokkeerde.

----

Morkhoven-actievoerder Marcel Vervloesem die het kinderpornomateriaal in opdracht van de vzw Werkgroep Morkhoven aan Justitie gaf, werd 11 jaar lang voor 'kinderfoltering' en het 'bezit van kinderporno' vervolgd.
Uit een 30-tal processen-verbaals blijkt dat de hoofdaanklager van Marcel Vervloesem, het Herentalse Sp.a-gemeenteraadslid Victor V., voor wiens 11 jaar oude klachten Marcel Vervloesem op 15.11.2006 werd vrijgesproken (Marcel Vervloesem werd in 2005 snel even opnieuw beschuldigd), zélf zedenfeiten met kinderen en minderjarigen pleegde.
De vzw Werkgroep Morkhoven stelde een open brief op, gericht aan de Antwerpse procureur-generaal Christine Dekkers, waarin de nummers van de 30 processen-verbaals werden vermeld. Een exemplaar van deze brief werd op 23.10.2006 op het bureau van de Antwerpse procureur-generaal afgegeven en voor ontvangst afgestempeld maar daar bleef het bij.
De Vlaamse pers en de politici die de roddels over Marcel Vervloesem verspreid hebben en hem 11 jaren lang aan de schandpaal nagelden, kregen een afschrift van deze brief.
Zowel gerecht, pers als politici bleven echter muisstil.
Ook over de schriftelijke verklaring van één van de zogezegde slachtoffers dat men elks 250 euro kreeg voor de verklaring aan de pers + 250 euro voor het indienen van de klacht, werd zorgvuldig verzwegen.
Men is bang dat deze zaken zullen uitlekken en de burger zal begrijpen dat de valse klachten en het proces tegen Vervloesem enkel bedoeld waren om de kinderpornozaak Zandvoort dicht te dekken en de kindermisbruikers te beschermen.
Vooral de kranten van de VUM-mediagroep (De Standaard, Het Nieuwsblad, De Gentenaar, Het Volk,) die de kinderpornozaak Zandvoort doodzwegen en Regina Louf als een volslagen krankzinnige voorstelden, nagelden Marcel Vervloesem aan de schandpaal om de kinderpornozaak Zandvoort dicht te dekken. Ze noemden hem 11 jaren lang een 'kindermisbruiker', een 'zelfverklaarde kinderpornojager' en een 'geesteszieke'.
Het gerecht van Turnhout legde in haar vonnis van 15.11.2006 Marcel Vervloesem dan weer een 'spreekverbod met de pers' op waarvan de Gazet van Antwerpen handig profiteerde om Marcel Vervloesem door middel van een zogenaamd interview opnieuw van zedenfeiten te laten beschuldigen. De krant publiceerde daarbij zelfs een oproep tot 'nieuwe slachtoffers van Marcel Vervloesem' en gaf een e-mail-adres en telefoonnummer op waarop de 'andere slachtoffers' haar konden bereiken.
Marcel Vervloesem liet de geinterviewde persoon die zich in de kringen rond Sp.a-gemeenteraadslid Victor V. bevindt, bijna 2 jaar geleden dagvaarden maar het gerecht van Turnhout zorgde ervoor dat deze zaak niet kon voorkomen. Een jaar geleden beweerde zij dat Mter Dominique Defrance, één der advocaten van Marcel Vervloesem, 'geen besluiten indiende' terwijl dit voor het vaststellen van een datum voor de behandeling van een zaak, niet eens nodig is.
Op het gerecht van Turnhout verdwenen, zoals de Hoge Raad voor de Justitie ook schriftelijk bevestigde, de ontlastende documenten uit het strafdossier van Marcel Vervloesem. De opéénvolgende ministers van justitie lieten echter geen onderzoek instellen omdat zij dit beschouwen als de normale werking van de Belgische justitie. Het laten verdwijnen van gerechtelijke stukken maakt er deel uit van het gerechtelijk systeem.

Gepost door: Yves | 03-05-09

De commentaren zijn gesloten.