26-04-09

Kinderpornozaak Zandvoort, het Belgische Koningshuis en Belgacom


Heeft de kinderpornozaak Zandvoort iets te maken met de Belgische Koning of het Belgische Koningshuis ?

mail-1

mail

Rood.mail-1


De Werkgroep Morkhoven schreef inzake haar suksesrijke bestrijding van de kinderporno-netwerken, regelmatig naar de Koning en het Koningshuis en ontving een reeks antwoorden met mooiklinkende woorden over de bestrijding van kindermisbruik zoals men die enkele jaren geleden ook in de nieuwjaarstoespraken van de Koning aantrof.

In 1998 (na de opsporing van het Temse- en het Madeira-netwerk) kwam de Werkgroep in het bezit van de kinderporno-cd-roms van de Nederlander Gerrit Ulrich uit Zandvoort waarop -volgens het rapport van de federale politie- zo'n 90.000 slachtoffertjes van sexueel misbruik staan.
Omdat de Werkgroep veel tegenwerking ondervond van de Belgische justitie (waaronder ook van de huidige justitieminister Stefaan De Clerck), stelde zij de Engelse Koningin, de Nederlandse Koningin, de Franse President, de Duitse Bondskanselier en de Belgische Koning ieder in het bezit van een kopie van 7 kinderporno-cd-roms uit de zaak Zandvoort.
De Belgische Koning liet de kinderporno-cd-roms door de toenmalige justitieminister Tony Van Parys (CD&V - Vlaamse Christen Democraten), voor onderzoek aan procureur-generaal Christine Dekkers van het hof van beroep te Antwerpen overmaken.

Kort na de onthulling van de kinderpornozaak Zandvoort en na de wereldpers over de vloer te hebben gekregen, werd Morkhoven-woordvoerder Marcel Vervloesem door zijn halfbroer Victor Vervloesem via een artikel in de krant Het Nieuwsblad (dat ook 'Stop Kinderporno' fel aanpakte en zich opwierp als woordvoerder van Justitie en Child Focus) van 'folteringen en verkrachtingen' beschuldigd.
Victor Vervloesem beweerde dat de 'feiten' waarvan geen enkel materieel bewijs bestond en die door talrijke getuigen werden tegengesproken, zo'n 20 jaar voordien hadden plaatsgehad. Hij herhaalde deze beweringen voor de commerciële zender VTM en wist zijn verhaal kracht bij te zetten door de verklaringen van enkele persoonlijke vrienden uit de wijk die plotseling allen hetzelfde verklaarden.
Justitie dat maar al te graag met Marcel Vervloesem wilde afrekenen, nam deze verhalen metéén ernstig. Marcel Vervloesem werd ook nog voor het 'bezit van kinderporno' vervolgd terwijl hij met de Werkgroep Morkhoven de kinderporno-cd-roms Zandvoort voor onderzoek aan justitie had overgemaakt.

De kinderpornozaak Zandvoort werd al gauw zonder onderzoek in de doofpot gestopt terwijl er duizenden foto's van verkrachte en gefolterde kinderen (en zelfs baby's) op de kinderporno-cd-roms staan. De kinderen werden nooit geidentificeerd (men vond het materiaal 'te oud') en de kinderpornoproducers, kinderverkrachters en kinderfolteraars werden nooit opgespoord en vervolgd.
Marcel Vervloesem werd wel gedurende zijn 11 jaren durende proces door de pers voortdurend als een 'kindermisbruiker', 'zelfverklaarde kinderpornojager' en 'geestesgestoorde' aan de schandpaal genageld.
De 30 processsen-verbaals waarin zijn halfbroer Victor Vervloesem van zedenfeiten met kinderen en minderjarigen wordt genoemd, werden niet onderzocht, ook niet nadat de lijst van deze processen-verbaals in oktober 2006 aan procureur-generaal Dekkers van het hof van beroep te Antwerpen werd overgemaakt.

Enkele maanden voor dat hij door de 14de Kamer van het hof van beroep te Antwerpen definitief veroordeeld werd op basis van nieuwe verhalen over 'folteringen en verkrachtingen' (2005), stelde Marcel Vervloesem vast dat de ontlastende stukken uit zijn strafdossier waren verdwenen. Die verdwijning werd door de Hoge Raad voor de Justitie schriftelijk bevestigd alhoewel het hof van beroep te Antwerpen daar maar weinig rekening mee hield.
Advocaat-generaal Marc Tack van het hof van beroep te Antwerpen noemde de kinderpornozaak Zandvoort tijdens zijn zware aanklacht tegen Marcel Vervloesem, zelfs 'niet meer dan een zeepbel' maar moest zijn woorden terug intrekken toen de Hoge Raad voor de Justitie ook schriftelijk bevestigde dat de 7 kinderporno-cd-roms die de Koning destijds voor 'onderzoek' aan procureur-generaal Christine Dekkers liet overmaken, spoorloos verdwenen waren.

De Werkgroep Morkhoven verzocht zowel justitieminister Vandeurzen (CD&V) als justitieminister De Clerck (CD&V) om de verdwijning van deze kinderporno-cd-roms te laten onderzoeken maar beide justitieministers wilden niet op dit verzoek ingaan omdat de verdwijningen tot de 'gerechtelijke procedure behoorden'.

De Werkgroep Morkhoven bracht ook de Koning en het Koningshuis schriftelijk van de verdwijningen van de kinderporno-cd-roms op de hoogte (zie brief in bijlage) maar het duurde een half jaar vooraléér zij van Jacques van Ypersele, de kabinetschef van de Koning die ook al kabinetschef was onder Koning Boudewijn, een nietszeggend antwoord kreeg.
In tegenstelling tot wat elke normale burger zou doen, stelden de Koning en zijn kabinetschef zich geen vragen over de verdwijning van de 7 kinderporno-cd-roms die men destijds voor onderzoek aan de Antwerpse procureur-generaal liet overmaken.

Intussen zit de ongeneeslijk zieke Marcel Vervloesem (hartoperaties, kankeroperaties, suikerziekte,) al 8 maanden in de gevangenis opgesloten. Hij werd in isoleercellen gestoken, kreeg willekeurige tuchtmaatregelen opgelegd, zat maandenlang zonder enige medische verzorging, werd emotioneel en psychisch gefolterd enzoverder. Mter Raf Jespers, advocaat van Marcel Vervloesem, diende voor zijn cliënt een schriftelijk genadeverzoek in bij de Koning maar ontving geen antwoord.
Justitieminister De Clerck die steeds klaagt over de overbevolking van zijn gevangenissen, wil Marcel Vervloesem tot de laatste adem in de gevangenis opgesloten houden en zorgde er zelfs voor dat de artikels 72 e.v. van de strafuitvoeringswet (inzake de vrijlating op medische gronden) niet konden uitgevoerd worden.
De Clerck is ook voorstander van een 'positieve discriminatie' van gevangenen. Michel Nihoul (zaak Dutroux) bijvoorbeeld, kon vanwege zijn ziekte (die niet te vergelijken is met de gezondheidstoestand van Marcel Vervloesem) van allerlei gunstmaatregelen genieten en kon vrij snel naar huis gaan. Bart Debie, lid van het Vlaams Belang, kon om 'gezondheidsredenen', reeds na 1 dag gevangenis terug naar huis en daar op zijn electronisch enkelbandje wachten.
Marcel Vervoesem daarentegen wordt door de eindeloze spelletjes van de Psycho Sociale Dienst van de gevangenis van Brugge (die zopas verklaarde dat zij 'nog eens vier weken tijd nodig heeft om haar eindrapport af te maken'), van de Dienst Individuele Gevallen van het ministerie van justitie (die hem na zes maanden antwoordde dat hij niet naar de doop van zijn kleinzoon mocht gaan en zijn dochter nooit zal kunnen bezoeken), van de gevangenisdirectie die allerlei beloftevolle vergaderingen heeft gepland die door de Psycho Sociale Dienst (PSD) toch opnieuw zullen geblokkeerd worden, van het ministerie van justitie (dat zijn medische rapport liet vervalsen) en van de minister van justitie zelf die valse beloftes doet en die al deze wantoestanden toelaat, in een uitzichtloze situatie gedreven. Vandaar dat hij steeds meer en meer over zelfmoord spreekt en hij een officiële euthanasieaanvraag bij de justitieminister De Clerck heeft ingediend.

De Werkgroep morkhoven is ervan overtuigd dat justitie beslist heeft om Marcel Vervloesem vanwege het in de doofpot stoppen van de kinderpornozaak Zandvoort, de verdwijningen van de kinderporno-cd-roms op het hof van beroep te Antwerpen, de opgezette klachten die hem tot 'kindermisbruiker' moesten maken, de diefstallen uit zijn strafdossier enzoverder, voorgoed uit de weg wil ruimen.
De Werkgroep vindt de reactie van de Belgische Koning die Marcel Vervloesem destijds een brief vol lofbetuigingen schreef maar die de kinderporno-cd-roms op het hof van beroep te Antwerpen, zonder een woord te zeggen, liet verdwijnen, ook alles behalve normaal en denkt aan een mogelijke betrokkenheid van het Koningshuis in deze zaak.
De Werkgroep Morkhoven vindt verder dat justitieminister De Clerck die perfect van het dossier en de gezondheidstoestand van Marcel Vervloesem op de hoogte is, niet alleen politiek verantwoordelijk is maar ook medeplichtig zal zijn indien Marcel Vervloesem in de gevangenis moest komen te overlijden. Van zodra Marcel Vervloesem komt te overlijden, start zij een rechtszaak op tegen de minister.


kinderarbeidOK.Suffragette.2

LINKS:

- Werkgroep Morkhoven Skynet
- Droit Fondamental
- Kinderpornonetwerk Zandvoort
- Gerecht Turnhout
- Justitie Turnhout
- Open Brief Procureur-Generaal
- Jacobs Zicot Turnhout
- Onkelinx Turnhout
- Zoé Genot cd-roms Zandvoort
- Hof van Beroep Antwerpen - Vervloesem
- Kinderporno ondergronds
- VRT Terzake - Chris Hölsken - Video
- Stop Kindersex
- STOP KINDERPORNO: http://stopkinderporno.web-log.nl

SCHRIJF:

Gevangenis Brugge
t.a.v. Marcel Vervloesem
Afdeling 35 - Cel 62
Legeweg 200
8200 Brugge (België)
(Vraag wel een bevestiging van uw schrijven. Het is reeds meermaals gebeurd dat brieven werden achtergehouden)

FOTO'S:

kinderarbeid, suffragette


Enkele dagen na deze publicatie ondervond de Werkgroep Morkhoven weer problemen met Belgacom.
Het kan allemaal toeval zijn natuurlijk maar de manier waarop de Belgische Justitie en de Belgische justitieminister Stefaan De Clerck, de websites van 'Stop Kinderporno' lieten sluiten terwijl er slechts op 1 enkele site van 'Stop Kinderporno' een paar namen van veroordeelde pedofielen werden gepubliceerd, laat het tegendeel vermoeden.

In het verleden had RTBF- en Morkhoven-medewerkster Gina Bernard-Pardaens die na allerlei doodsbedreigingen vermoord werd, gedurende maanden problemen met haar Belgacom-telefoonlijn en Internetverbinding. De problemen bleven aanhouden tot enkele uren voor haar dood. Morkhoven-voorzitter Jan Boeykens kon haar toen nog even telefoneren maar moest het gesprek tengevolge van ernstige storingen (zoals die meestal bij acties van de Werkgroep Morkhoven voorkwamen) verbreken.
Gina Bernard werkte met Morkhoven-woordvoerder Marcel Vervloesem rond de verdwijning van de Duitse verdwenen jongen Manuel Schadwald. Enkele maanden voor haar dood werd zij in opdracht van procureur-generaal Brammertz op een, naar eigen zeggen, 'intimiderende manier' gedurende 3 uren lang rond de verdwijning van Manuel Schadwald ondervraagd.

De Belgische justitie die de kinderpornozaak Zandvoort met haar bijna 90.000 slachtoffertjes dichtdekte nadat zij argumenteerde dat de foto's van de kinderen 'te oud' waren, liet Marcel Vervloesem na een reeks valse klachten die gevolgd werd door een 11 jaren durende mediacampagne, in de gevangenis opsluiten en hoopt dat hij daar met zijn hartziekte, suikerziekte, kanker en nierziekte, snel zijn laatste adem zal uitblazen.
Marcel Vervloesem werd vervolgd kort nadat hij in 1998 de kinderpornozaak Zandvoort onthulde. Zijn schoonbroer Victor Vervloesem en diens vrienden beweerden toen tegenover Het Nieuwsblad en VTM dat zij 20 jaar voordien (!) 'verkracht en gefolterd' werden door de kinderpornojager.
Victor Vervloesem (Sp.a) die inmiddels tot voorzitter van de Commissie Politie en Veiligheid van de Stad Herentals is benoemd en plaatsvervangend vertegenwoordiger is van de Stad Herentals in de intercommunales PIDPA en CIPAL, heeft een 30-tal processen-verbaals van zedenfeiten met kinderen en minderjarigen op zijn naam staan. Deze processen-verbaals werden niet onderzocht door justitie en de pers verzweeg deze feiten.
De pers zweeg ook de kinderpornozaak Zandvoort dood door Marcel Vervloesem, zonder het minste respect voor diens privacy, gedurende 11 jaren lang als 'kindermisbruiker', 'zelfverklaarde kinderpornojager' en 'geesteszieke' aan de schandpaal te nagelen. Niemand maakte zich daar druk over terwijl met de publicaties van enkele namen door 'Stop Kinderporno', heel het Belgische justitieapparaat (inclusief de minister van justitie en Child Focus) op haar kop stond.
'Niemand mag zich in de plaats van justitie stellen!' werd er geroepen maar wat moet de burger doen als grootschalige kindermisbruiken worden dichtgedekt en het zelfs mogelijk is dat er kinderporno-cd-roms op de gerechtshoven verdwijnen ?

Justitieminister De Clerck zei in 1998 in een interview met het Algemeen Dagblad dat het begrijpelijk is dat burgerinitiatieven zoals de Werkgroep Morkhoven 'het recht in eigen handen nemen indien justitie niet optreedt'.
De Werkgroep Morkhoven verzocht de minister daarom meermaals om de verdwijningen van de documenten uit het strafdossier van Marcel Vervloesem en van de kinderporno-cd-roms op de gerechtshoven te Turnhout en te Antwerpen, te laten onderzoeken maar de minister reageerde niet eens.
Men kan zich dus afvragen of men wel geloof moet hechten aan de woorden van deze justitieminister die verdwijningen en kindermisbruiken laat dichtdekken in plaats van ze te laten onderzoeken.
Is het misschien daarom dat de minister (die perfect op de hoogte is van het dossier) de uitvoering van de artikels 72 e.v. van de strafuitvoeringswet blokkeert en de ongeneeslijk zieke Marcel Vervloesem langzaam laat wegkwijnen in zijn volgepropte gevangenissen ?

Commentaren


De prins van X3

Oorspronkelijk verschenen in Kort Manifest, vlak na de verloving van prins Filip met Mathilde


Dit artikel is geschreven op 15 november, de dag van de dynastie. In een normaal jaar leidt die dag slechts tot een kortstondige opstoot van de monarchistische ziekte, ongeveer zoals een lichte koortsaanval. Men is niet echt ziek, men voelt zich alleen een beetje misselijk, maar de volgende dag is het alweer voorbij. Dit jaar raast die ziekte echter over het land als een epidemie van zinsverbijstering. Het is het intellectuele equivalent van de pest in de Middeleeuwen. Er bestaat geen enkele medicijn tegen. Alleen wordt dit keer niet het lichaam aangetast, maar het denkvermogen. Een dure en nutteloze prins, die in zijn 39-jarige bestaan nooit enige belangstelling voor vrouwen heeft laten blijken, heeft zich verloofd met een adellijke jonkvrouw, die zelfs al enige woorden in gebroken Nederlands kan stamelen, en dat is genoeg om een vlaag van verstandsverbijstering te veroorzaken. Tienduizenden mensen - zelfs Vlamingen die voor die prinselijke komedie moeten betalen- lopen te hoop om de verloofden te begroeten en hen te overstelpen met bloemen en geschenken. De kroonprins doet zijn plicht met zichtbare tegenzin. Zijn jubelende onderdanen lijken hem al even weinig te interesseren als zijn toekomstige bruid. Maar het volk juicht, het volk is laaiend enthousiast. Verstand op nul, emoties op oneindig, portemonnaie wijd open. De toelage van de prins moet immers verdubbeld worden tot meer dan dertig miljoen frank per jaar, en daarbovenop krijgt hij nog een huwelijksgeschenk van afgerond tien miljoen. Het verlovingsfeest werd eventjes verstoord door de onthulling dat koning Albert een buitenechtelijke dochter had verwekt in een overspelige relatie met een gehuwde Britse vrouw, maar dat werd niet echt als een schandaal beschouwd. De pers was vrijwel unaniem: dit zou het imago van de dynastie niet schaden, de vorst was hierdoor menselijker geworden, hij was dichter bij zijn onderdanen komen te staan. Ja, die koning is toch wel een bliksemse kerel! Overspel en het verwekken van een bastaardkind werden nog net niet als heldendaden voorgesteld. Ook de twijfels over het vaderschap van Laurent hebben niet tot enige ontnuchtering geleid. Heeft Paola nu eigenlijk overspel gepleegd met een Italiaanse wijnhandelaar, met een Spaanse edelman of misschien met allebei? Alleen met een DNA-test zou die prangende vraag afdoende beantwoord kunnen worden. Maar in het archaïsche pre-wetenschappelijke denken waaruit de basisbeginselen van de erfelijke dynastie voortkomen is natuurlijk geen plaats voor moderne technologische verwezenlijkingen als DNA-onderzoek.

Tegen die collectieve verdwazing kan slechts één kruid genezing brengen: de waarheid over de vunzige en ronduit misdadige seksuele escapades van de Saksen-Coburgers. En de onthulling van die waarheid komt wel uit een zeer onverwachte hoek. De Vlaamse beweging en zelfs het republikeinse Vlaams Blok laten het wat dat betreft volledig afweten. Zij durven niet tegen de stroom van de collectieve waanzin ingaan. De angst voor de vox populi zit er heel diep in. Maar drie linkse journalisten - Annemie Bulté, Douglas De Coninck en Marie-Jeanne Van Heeswyck -hebben de koninklijke kat de bel aangebonden met de publicatie van hun boek De X-dossiers, met de veelbetekenende ondertitel Wat België niet mocht weten over de zaak-Dutroux. Dit boek gaat natuurlijk niet over de monarchie. De titel verraadt dat al. Maar één van de essentiële onthullingen ervan heeft wel rechtstreeks betrekking op het vorstenhuis: de auteurs tonen namelijk met bikkelharde bewijzen aan dat de onderzoeken naar de X-dossiers werden stilgelegd omdat enkele getuigen een lid van de koninklijke familie hadden aangewezen als cliënt van een pedofilienetwerk. Deze “koninklijke piste” is slechts één aspect van het boek, zij het dan politiek gezien het meest geruchtmakende. Het grootste deel van De X-dossiers gaat over andere zaken: de achtergronden van Dutroux, het relatienetwerk van Nihoul, de bekentenissen van Lelièvre, de manipulaties in de cel-Neufchâteau, verklaringen van slachtoffers van Dutroux die het hebben overleefd... Dit boek ontleend zijn overtuigingskracht aan het gebruik van talrijke primaire bronnen. Zoals dat in de journalistiek en in de wetenschap eigenlijk hoort, grijpt men zoveel mogelijk terug naar de oorspronkelijke bronnen. Hier lezen we voor het eerst wat de X-getuigen, Lelièvre of Laetitia Delhez letterlijk hebben gezegd, inclusief hun aarzelingen, hun herhalingen, hun “euhs”. Dit keer geen gemanipuleerde samenvattingen, geen tweedehandsmateriaal, maar de basisteksten zelf. De intelligente lezer kan dan met eigen ogen vaststellen hoe onvolledig, misleidend en soms ronduit bedrieglijk die teksten in de pers werden weergegeven. Ik kan best begrijpen dat niemand de verklaringen van X1 en haar lotgenoten gelooft zoals zij in De Standaard, Knack of Het Volk werden weergegeven. Daaruit kon men alleen maar afleiden dat die getuigen voortdurend logen, fantaseerden en zichzelf tegenspraken. Maar wie hun oorspronkelijke, ongecensureerde verklaringen leest, krijgt een heel ander beeld. Een beeld dat ronduit vernietigend is voor de Belgische beau monde.

Uit de tientallen voorbeelden van manipulatie halen we er slechts één enkel aan. De Standaard, Het Nieuwsblad en La Dernière Heure hadden veel ophef gemaakt over een flagrante “leugen” van X1. Zij had verklaard dat zij een bepaald meisje -de naderhand vermoorde Kristien Van Hees- had gekend in het milieu van sexfuiven en jeugdprostitutie waarin Nihoul de spilfiguur was. Moeder Van Hees stelde X1 een strikvraag over een reis naar Canada die Kristien gemaakt zou hebben. Volgens die drie kranten ging X1 daar gretig op in door allerlei details te herhalen die Kristien haar over die reis verteld zou hebben. In werkelijkheid is Kristien nooit in Canada geweest, dus besluiten de kranten triomfantelijk dat X1 liegt. Honderdduizenden lezers hebben op basis van dat Canada-verhaal ongetwijfeld dezelfde logische conclusie getrokken, en X1 afgeschreven als een onbetrouwbare bron. Lees nu het ongecensureerde tekstfragment van het gesprek tussen Regina Louf en de moeder van Kristien Van Hees, en trek zelf uw conclusies.

De moeder van Kristien vraagt: “En ondertussen maakt zij een grote reis. Zij gaat naar Canada. Heeft zij daar ooit over gesproken?”

Regina Louf antwoordt: “Ik denk niet dat wij daar ooit de kans toe gehad hebben, over die dingen te praten.”

De samenvattingen die De Standaard, Het Nieuwsblad en La Dernière Heure van dat korte fragmentje geven zijn dus niet eenzijdig of partijdig, maar ronduit vervalst. Men legt X1 precies het tegendeel in de mond van wat zij werkelijk heeft gezegd. In de minimale hypothese hebben alleen de betrokken parketten opzettelijk foutieve informatie verspreid, en zijn de kranten alleen schuldig door nalatigheid, omdat zij dat klakkeloos en zonder controle hebben overgenomen, hetgeen flagrant in strijd is met de journalistieke deontologie. In de maximale hypothese hebben de krantenredacties wetens en willens meegewerkt aan die vervalsingen. Deze maximale hypothese wint aan kracht als men de gedrevenheid en het fanatisme ziet waarmee die redacties enerzijds de X-getuigen verketteren en anderzijds Nihoul door dik en dun verdedigen. De verbetenheid waarmee zij tegen de X-en schreven grensde aan pure haat. Dat die mensen slachtoffers waren was plots voor niemand nog een overweging. Bij Knack en Het Volk was het trouwens nog erger.


Voor de publieke opinie is slechts één van de vele X-getuigen in de collectieve herinnering bewaard gebleven: Regina Louf, alias X1. De andere getuigen zijn na een korte periode van ruchtbaarheid volkomen vergeten. Ten onrechte, want hun verklaringen waren soms nog explosiever en nog duidelijker dan die van Regina Louf zelf. Zo is er bijvoorbeeld X4, die verklaarde hoe zij als kind door haar moeder werd verhuurd voor het maken van sadomasochistische filmpjes met kinderen. Zij maakt melding van extreme pijnigingen, verkrachtingen en moorden op baby’s. Bij de perverten die tegen betaling aan die gruwelijke sessies deelnemen noemt zij de politici O. en E. als vaste klanten. Men zou dit kunnen wegwuiven als de ziekelijke fantasie van een getraumatiseerde en onevenwichtige vrouw. Maar dezelfde O. en E. worden onafhankelijk van elkaar ook door X1 en X3 aangeduid als kindermoordenaars. Als we aannemen dat er honderd politici in België zijn - dat is een zeer voorzichtige schatting, alleen al in de Kamer van Volksvertegenwoordigers zitten er veel meer!- dan is de kans dat drie getuigen puur toevallig hetzelfde tweetal raden kleiner dan één op vierentwintig miljoen. Daarnaast wijst X4 een hotel in Knokke aan als plaats van de misdaden. Hetzelfde hotel wordt ook door X1 genoemd. De lezer kan zelf in een telefoongids van de stad Knokke nagaan hoeveel hotels daar staan, en hoe klein de kans op een toevalstreffer dus is. Dezelfde getuige X4 vermeldt ook de deelname van een prins aan die moord- en verkrachtingsscènes (blz. 327). Dezelfde prins wordt ook genoemd door nog een andere getuige, namelijk Natalie W. Eén van de minder bekende mannen die X4 als dader aanwijst -geen politicus dit keer- blijkt inderdaad twee keer veroordeeld te zijn wegens zedenfeiten met kinderen. Een andere betrokkene blijkt een hooggeplaatst overheidsfunctionaris te zijn. De speurders spitsen hun oren als zij zijn naam horen: hij komt ook voor in het dossier-Pinon, dat de voorbode was van het onderzoek naar de Roze Balletten, maar X4 kan dat natuurlijk niet weten: zijn naam is nooit in de pers verschenen. Alleen insiders waren daarvan op de hoogte. Over X4 verscheen slechts één anekdote in de pers, namelijk dat zij ook... de paus had vernoemd als cliënt van zo’n netwerk. Daarmee had zij in de ogen van de publieke opinie natuurlijk alle geloofwaardigheid verloren. In werkelijkheid was die anekdote over de paus slechts een staaltje van de morbide humor waarmee X4 soms de speurders verbaasde. Haar verklaringen over politici en de prins gingen nooit in procedure, en ze werden zorgvuldig geheim gehouden. Maar haar grap over de paus werd in een uitvoerig pv vastgelegd, en men zorgde ervoor dat het uitlekte naar de pers. Daarmee was X4 uitgeschakeld.

X3 was moeilijker het zwijgen op te leggen. Zij maakte geen grappen die tegen haar gebruikt konden worden. X3 behoorde tot de kennissenkring van Marie-Noëlle Bouzet, de moeder van het verdwenen meisje Elizabeth Brichet. Haar verklaringen waren sereen en van een hoog intellectueel niveau. Ze genoot veel aanzien in de kringen die zich bezighouden met hulpverlening aan de slachtoffers van seksueel geweld, en haar strijd tegen de kinderprostitutie werd ook door het Franstalige kinderrechtencommissariaat gesteund. X3 was een verstandige en nuchtere oudere dame, die als kind door haar ouders was uitgeleend voor avondjes in chique villa’s, waar zij seksueel misbruikt en gefolterd werd. Het schokt de lezer misschien, maar de meeste kinderen die in zulke netwerken terechtkomen worden niet ontvoerd door louche individuen als Dutroux en consorten. Zij worden gewoon door hun ouders verhuurd. X3 noemt als cliënten en daders niet alleen een voormalig minister van de SP, een bekende Brusselse bouwpromotor, een vooraanstaand PSC-politicus en de voormalige toppoliticus E. die ook in het relaas van X1 een centrale rol speelt. Verder zijn er kennissen van haar ouders en... iemand van het Hof (blz. 322). Daarmee tekent zij zonder het te weten het doodvonnis van het onderzoek naar de X-en. Van dan af wordt alles in het werk gesteld om de zaak in de doofpot te stoppen. Eén van de ongeschreven maar onwrikbare wetten in het gesloten wereldje van de Belgische justitie zegt namelijk dat ieder gerechtelijk onderzoek onmiddellijk wordt stopgezet als daarin op één of andere manier een lid van het Hof ter sprake komt. Gezien de chronologie moet de bedoelde prins ofwel prins Karel zijn geweest ofwel de toenmalige kroonprins Albert. Ja, een overspelige relatie en een buitenechtelijke dochter zijn misschien nog de onschuldigste escapades van onze beminde vorst. Wachtmeester Winkel, die de voorbereidende gesprekken met X3 heeft gevoerd, voelt een constitutioneel drama in de lucht hangen. De feiten die X3 beschrijft zijn gesitueerd in de periode tussen 1950 en 1962, dus ze kunnen niets met Dutroux te maken hebben, maar ze komen wel terecht in hetzelfde dossier 109/96 dat bij het parket van Neufchâteau berust. Naar alle waarschijnlijkheid gaat het inderdaad om hetzelfde geheime circuit waarin verschillende generaties vooraanstaande Belgen zich al minstens sinds 1950 overgeven aan partnerruil, sadomasochisme en pedofilie. De continuïteit van dit soort georganiseerde misdaad zou ons niet mogen verbazen. De maffia is nog veel ouder. In China bestaan er geheime criminele genootschappen die al eeuwenlang functioneren. De mensen veranderen, maar de structuren blijven dezelfde. Dutroux kan natuurlijk nooit kinderen ontvoerd hebben voor een prins in de jaren ‘50. Maar ze behoorden wel tot dezelfde schimmige organisatie, Dutroux als werknemer en leverancier, de prins als betalende cliënt. Het is chronologisch gezien wel mogelijk dat Dutroux en/of Nihoul nog meisjes hebben geleverd voor de wufte escapades van Albert II, maar de dossiers die daarover opheldering zouden kunnen brengen zullen waarschijnlijk nooit in de openbaarheid komen. Wachtmeester Winkel herinnert zich maar al te goed de volkswoede en de emotionele scènes na de afzetting van Connerotte, en hij ziet voor zijn geestesoog al de krantenkoppen: “Hof betrokken bij de zaak-Dutroux”. Men besluit tot een vertragingsmaneuver: men houdt X3 aan het lijntje. Ze wordt met alle égards behandeld, maar de ploeg die haar ondervraagt krijgt opdracht haar zoveel mogelijk te laten vertellen en zo weinig mogelijk te noteren. Hoewel X3 in november 1996 herhaaldelijk uitvoerige en gedetailleerde verklaringen aflegt, duurt het tot 10 december vooraleer er ook maar één pv wordt opgemaakt. De notabelen die zij met naam en toenaam heeft genoemd worden daar niet in vermeld. Connerotte is geliquideerd, de nevendossiers worden één na één gesloten, en het onderzoek naar de X-en wordt geleidelijk maar systematisch naar een dood spoor geleid. De “restauratie” - de term is van Marc Verwilghen- is begonnen. Het Belgische establishment sluit de rangen. De pers wordt tot de orde geroepen, en ze krijgt strikte instructies: Nihoul moet geleidelijk witgewassen worden, de X-getuigen moeten afgeschilderd worden als ongeloofwaardige fantasten, over pedofilienetwerken met hooggeplaatsten en over de bescherming van Dutroux mag alleen nog in negationistische zin geschreven worden. De meeste redacties schikken zich naar die richtlijnen, net zoals zij zich geschikt hebben naar de richtlijnen over het diskrediteren van het Vlaams Blok of het minimaliseren van migrantencriminaliteit. De eerder vermelde vervalste verslagen over de X-en zijn voorbeelden van die medeplichtigheid van de media. Het duurt nog eens zes maanden voor X3 officieel verhoord wordt. Het proces-verbaal eindigt met een veelbetekenend zinnetje: “Identiek verhoor als 151.829, maar nu citeert zij geen personen die verbonden zijn aan het Hof.” (blz. 323, verhoor X3, BOB Brussel, 26 mei 1997, pv 151.688). Langlois probeert X3 tot rede te brengen: zij moet begrijpen dat de misdadigers die zij aanklaagt niet meer vervolgd kunnen worden: zelfs moorden zijn in België na maximaal twintig jaar verjaard. Een idiote wet die in vele andere westerse rechtsstaten trouwens niet bestaat. Bovendien wijst Langlois haar erop dat een aantal van de beschuldigden een door de grondwet gegarandeerde immuniteit voor rechtszaken geniet. Let wel, Langlois zegt niet dat haar beschuldigingen aan het adres van het Hof onjuist zijn. Alleen dit: de betrokkenen genieten een gegarandeerde immuniteit. Misschien dacht U dat zulke immuniteiten de dragers ervan beschermden tegen verkeersboetes, juridische moeilijkheden in verband met hun bankrekeningen in Zwitserland, of à la limite tegen processen wegens overspel. Maar die immuniteiten blijven met een onwrikbare juridische logica ook gelden om pedofielen, kindermoordenaars en sadistische verkrachters te beschermen. Vrouwe Justitia is blind en wreed en zelfs een lange lijst van vermoorde kinderen kan haar niet vermurwen. Als zij daar zin in hebben mogen de onschendbaren zelfs folteren, kinderen verkrachten en baby’s vermoorden. Men vraagt zich trouwens af wie die andere onschendbaren zijn. Want het gaat duidelijk niet alleen om die ene prins. Wie geniet er nog van zulke juridisch vastgelegde straffeloosheid? Ministers? Diplomaten? Magistraten? Wie heeft er in België nog zo’n license to kill? Een license to rape?
De stompzinnigheid, de blindheid en de boosaardigheid van het Belgische gerecht blijken ook uit de coördinatievergaderingen die eens per maand de betrokken magistraten uit de verschillende gerechtelijke arrondissementen bijeen moeten brengen. Op de derde vergadering werd daar in alle ernst gepalaverd over de vraag of men de X-getuigen wel foto’s van politici of leden van de koninklijke familie had mogen voorleggen. Was dat geen schending van de privacy van die personen? Had men foto’s van onschendbare ministers of parlementsleden mogen gebruiken zonder dat het Hof van Cassatie geraadpleegd was? Het doet er nu niet toe of dit een onhandige poging tot protectie was, of een voorbeeld van contraproductieve juridische haarkloverij. Het is in alle geval tekenend voor de schizofrenie van de Belgische justitie. Maar dat zou geen enkele Vlaams-nationalist nog mogen verbazen. Niet na de repressieprocessen. Niet na de executies van Irma Laplasse, Borms en Vindevogel. Toch blijven vele oprechte verstandige Vlaams-nationalisten nog in alle ernst geloven in dat Belgische gerecht. In een discussie over de X-getuigen argumenteren zij met een aandoenlijk vertrouwen dat er niets van waar kan zijn want... het Belgische gerecht heeft immers niets gevonden? De woordvoerders van drie Belgische parketten hebben dat immers met de hand op het hart verklaard? Na zulke argumenten vraagt men zich af of de Vlaamse beweging ooit iets heeft geleerd uit de geschiedenis van repressie.

Intussen is de commissie-Dutroux bezig met het onderzoek naar de beschermingspiste. Marc Verwilghen heeft vernomen dat er ernstige problemen zijn in de onderzoekscel Neufchâteau, en hij stuurt er zijn raadsheer Etienne Marique op af, met de opdracht enkele speurders te verhoren. Wachtmeester Decker, de rechterhand van de intussen beruchte commandant Duterme, komt als één van de eersten aan de beurt. Decker en Duterme behoren tot de kliek van de “herlezers” die de opdracht hebben de X-getuigen uit te schakelen. Daarbij krijgen ze uitdrukkelijk politieke steun van de PS-er Claude Eerdekens. Decker raakt in paniek als hij merkt hoeveel Marique weet. Hij kent de grote lijnen van de X-getuigenissen, hij weet welke speurders met welke dossiers bezig zijn, en hij kent de spanningen binnen de onderzoekscel Neufchâteau. Enerzijds zijn daar Duterme en Langlois, die de notabelen, de politici, Nihoul en de Saksen-Coburgers willen sparen. Anderzijds zijn daar Bourlet en adjudant De Baets met zijn team. Zij willen tot op het bot gaan. Wachtmeester Decker schrijft daarover een vertrouwelijke nota aan zijn oversten. Ook Duterme ondertekent die nota. De kern ervan is de passage: “Wat de verklaring van X3 betreft, die de koninklijke familie in opspraak brengt, moet men weten dat deze verklaring tot op heden niet in de procedure zit (beslissing van mijnheer Langlois). Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om tegenover raadsheer Marique te preciseren dat geen enkele speurder van de antenne-Neufchâteau onderzoek verrichtte tegen personen die onschendbaarheid, immuniteit of een privilegie van jurisdictie. In dezelfde gedachtenorde heb ik gepreciseerd dat geen enkele magistraat ook maar de minste onderzoeksopdracht heeft uitgeschreven betreffende deze personen.” (blz. 325, nota van Jean-Luc Decker aan majoor Guissard, geviseerd door commandant Duterme, 23 september 1997, nr. 250/Ant.)
Een speurder die anoniem wenst te blijven bevestigt dat het onderzoek stilgelegd moest worden om de explosie van een constitutionele bom te vermijden: “Liever dan dat risico te lopen, is halfweg 1997 beslist dat de onderzoeken kapot moesten, goedschiks of kwaadschiks. Je moet je trachten te verplaatsen in de leefwereld van de magistraten. Voor hen is een pv in de eerste plaats een juridisch stuk, een klein heiligdom. Als zoiets van X3 op pv staat, dan is dat iets dat hun loopbaan kan kraken. De geringste positieve evolutie in de X-dossiers, verhoogde het risico dat de verklaringen van X3 de pers zouden halen. Ook al staan de diverse getuigenissen los van elkaar. In zo’n situatie moet alles wijken voor de raison d’état.” (325-326)

De Vlaamse publieke opinie heeft voetstoots koningen en koninginnen aanvaard die nauwelijks Nederlands spreken. De Vlamingen aanvaarden dat ze jaarlijks honderden miljoenen moeten ophoesten voor de koninklijke familie, die ook zonder die dotaties al stinkend rijk is. Zij aanvaarden dat de koning en de koningin overspel plegen en buitenechtelijke kinderen hebben. Zij zijn zo weinig trots, zo weinig zelfbewust dat zij die wufte vorsten zelfs toejuichen. Zij aanvaarden dat de Saksen-Coburgers op kritieke momenten hun volle politieke gewicht in de schaal gooien om Vlaanderen te benadelen. Maar aanvaarden zij ook dat men pedofielen, kinderhandelaars, moordenaars en sadistische verkrachters vrijuit laat gaan om de reputatie van de Saksen-Coburgers te redden? Aanvaarden zij een koninklijke familie die zo pervers en gedegenereerd is dat zij zich met dat soort ziekelijke amusement inlaat? Aanvaarden zij dat koningen en prinsen boven alle menselijke en morele wetten verheven zijn? Dat zij een license to kill hebben? Een license to rape?

Gepost door: CCJ | 30-04-09

De commentaren zijn gesloten.